28, ఆగస్టు 2013, బుధవారం

శ్రవణానందకరం........

"పుండాకోరెదవా.... .నీకు దీంట్లో దూరవలసిన పనేట్రా...."

గట్టిగా తిట్లు వినబడుతున్నాయి.......ఆడగొంతు....జనం మాత్రం బాగా మూగి ఉన్నారు. ముందు అంత పట్టించుకోలేదు...కానీ ఆ తిట్ల ప్రవాహంలో నుండి రెండు మూడు నాకు శ్రవణానందకరంగా వినబడ్డాయ్.

" ఒరేయ్ ...మా ఆయన బ్రతికున్నప్పుడు  మీ బాబు చేసిన ఎదవ పనులన్నీ పూసగుచ్చినట్టు చెప్పేవోడ్రా....అసలు మీ తాత ఇంజన్ లో బొగ్గేసే  ఉద్యోగం చేసే నాటినుండీ మీ బాబు బొగ్గు దొంగతనాలకు మరిగేడంట...."

మా రైల్వే మాటలు వినబడేసరికి నా క్యూరియాసిటీ మరీ పెరిగి పోయింది.మా అపార్ట్మెంట్ కు వెనకంతా ఎక్కువగా స్లమ్మ్  లాగే ఉంటుంది. అలా అని పూర్తిగా స్లమ్మ్  అని చెప్పలేం గానీ బాగా దిగువ మద్య తరగతి వారు ఉండే ఏరియా అని చెప్పవచ్చు.అక్కడొక మినీ బజార్ కూడా ఉండడంతో చిన్న చిన్న అవసరాల కోసం అటు వెళ్తూ ఉంటాం. అక్కడొక నెట్ సెంటర్ కూడా ఉండడంతో ప్రింటింగ్ పనుల కోసం ఆ రోడ్ లో చాలా సార్లు వెళ్తూ ఉంటాను.యీ రోజు కూడా అదే పని  మీద బయలు దేరే సరికి యీ సీను కనబడింది.జనాల మద్య ఉండే ఖాళీలలో నుండి చూసాను. ఒక పెద్దావిడ ...ఒక 35 సంవత్సరాల యువకుడిని పట్టుకుని ఝాడించేస్తోంది. కారణమేమిటని అక్కడే ఉన్న తెలిసిన ముఖాన్ని అడిగాను.

"ఇక్కడొక వీధి కుళాయి ఉంది కదా సార్...యీ మూడు వీధుల నుండీ ఆడాళ్ళంతా యీ కుళాయి దగ్గరకే రావాలి. కార్పొరేషన్ వాళ్ళు యీ మూడు వీధులలో ఆ చివర ఉండే వాళ్ళకు అందు బాటులో ఉండేందుకు వేరే కుళాయి వేయదానికి ప్రపోజల్ పెట్టి దీనినుండే డిస్ట్రిబ్యూషన్ తీసుకుంటున్నారు.  కానీ యీ చివర ఉండే వాళ్ళనేదేమిటంతే ఇప్పటికే దీంట్లో పెద్దగా ప్రెజర్ లేదు....కాబట్టి మైన్ లైన్ నుండి డైరక్ట్ గా వేరే డిస్ట్రిబ్యూషన్ తీసుకోమనీ...."

"మరి ఆ పెద్దావిద అతగాడి మీద ఎందుకు విరుచుకు పడుతోంది?"

" ఆడు మాజీ కార్పొరేటర్ పైడితల్లి కొడుకు అప్పల్నాయుడు సారూ.....యీడి బాబు రైల్వే యార్డ్ లో దొంగ తనాలు చేసి చేసి ...బాగానే గడించాడు.ఎంత తాగినా కూడా బాగానే మిగిల్చాడు. అదృష్టం కలిసొచ్చి ఒక టెర్మ్ కార్పొరేటరై పొయ్యాడు. ఆఖరుకి మాత్రం లారీ కింద పడి కుక్క చావు చచ్చాడనుకోండి. యీడు అంటే యీ అప్పల్నాయుడు గాడు బాబు కంటే ఎదవ.నలుగురు చంచా గాళ్ళను వెంటేసుకొని పెద్ద లీడర్ లా ఫీలౌతాడు.మా యీదిలోనే యీ వినాయకుడి గుడి ఉంది...ఎప్పట్నుండో దీన్ని మైంటైన్  చేస్తున్న కమిటీ ఉంది....ఇంకా ఎంతో మంది చదువుకున్నోళ్ళు ..పెద్ద మనుషులు ఉన్నారు. వాళ్ళ పనుల్లో వాళ్ళు బిజీ గా ఉంటారు కాబట్టి బయట ఎప్పుడో గాని కనబడరు. దాంతో యీ యెదవే పెద్ద లీడర్ననుకుంటాడు."

చిన్న విషయం అదిగినందుకు ఎంత కధ చెప్పడ్రా బాబూ అనుకున్నాను. కానీ ఆ పెద్దావిడ మా రైల్వే కి సంబందించినదవటంతో కాస్సేపు ఆవిడ మాట్లాడేది విందామనుకున్నాను.

" ఒరేయ్....మా తగువులు మేము తీర్చుకోగలం....సగం రోజులు జైల్లో గడిపే నీలాంటి దగుల్బాజీ యెదవల పెద్దరికం మాకక్కర లేదు. అవసరమైతే ఇక్కడ ..అక్కడ కూడా నీళ్ళు వచ్చే విధంగా చేయగలిగిన ఇంజనీర్ బాబులు ఉంటారు. వాళ్ళని బ్రతిమాలుకుంటే పనవుద్ది గాని ఇందులో నీవు చేసేదేముందిరా....దీంట్లో తల దూర్చేసి పెద్ద లీడర్ వైపోదామనుకుంటున్నావేమో......అసలు నీ మీదున్న కేసులన్నిటికీ శిక్ష  పడితే నీవు ఇంకో జనమెత్తినా ఆ శిక్ష  పూర్తవదు. 

ఆయన ఇక్కడ రైల్వే  యూనియన్ సెక్రటరీ కింద ఉన్నప్పుడు  చాలా సార్లు అనే వారు...నీ బాబు లాంటి దొంగ నాయాళ్ళు లేక పోతే రైలు పట్టాలు బంగారపువి వేయొచ్చని. ఆయన నిజాయితీగా ఉద్యోగం చేసి....ఆ మాయదారి జబ్బుతో పొయ్యారు గానీ లేక పోతే నీ బతుకంతా ఇంకా బాగా బయటపెట్టేద్దుం. నా కొడుకులిద్దరూ కష్టపడి చదువుకొని నాన్న లాగే దూరంగా ఐనా నిజాయితీ గా బ్రతుకుతున్నారు. మా ఖర్మ కాలి నీలాంటి పనీ పాటా లేని పోరంబోకు ఎదవలు లీడర్ల లా వెలిగిపోతున్నారు.........అవునొరే మొన్నేదో పార్క్ స్థలాన్ని  కబ్జా చేయబోతే నిన్ను తీసుకెళ్ళి పోలీసులు స్టేషన్ లో పెడితే మన మెయిన్  రోడ్ వెడల్పు చేయాలని  పోలీస్ స్టేషన్ లొ నిరాహార దీక్ష చేసావంట...జనం ముఖమ్మీద ఉమ్మేస్తారని సిగ్గన్నా లేదురా....పైగా బెయిలిప్పిస్తే రాబోయే ఎలక్షన్ లో మీ వెనుకే ఉంటానని మన ఎమ్మెల్యే కి కూడా కబురు పంపావంట...ఒరెయ్ ఒకటి మాత్రం ఖచ్చితంగా చెప్పగలను మన ఏరియా లో దొంగలెక్కువైపోతే నీలాంటెదవ  గెలుస్తాడు..నా నమ్మకం ఏటంటే ఇంకా నా లాంటి వాళ్ళు ..పైనున్న మా ఆయన లాంటి వాళ్ళే యెక్కువున్నారని "

ఆ ఝురి ఇంకా సాగుతూనే ఉంది. ఒక నిజాయితీ పరుడి జీవితాన్ని పంచుకొన్న ఆ పెద్దావిడ  నేరస్థులే  నాయకత్వ స్థానాలలోకి  ప్రాకటం జీర్ణించుకో  లేక తన ఆక్రోశాన్ని అలా వెలిబుస్తూనే ఉంది. నేను మాత్రం మాయాబజార్ లో ఘటోత్కచుడిలా

"ఆహా...ఎంత శ్రవణానందకరముగా...ఉన్నాయి" అనుకుంటూ ఒక రకమైన తాదాత్మ్యం లోకి వెళ్ళి పొయ్యాను.  అంతే కాదు రాష్ట్రమంతా వినబడేటంత సౌండ్ సిష్టం సంపాదించి మొత్తం అంతా కాక పోయినా  కనీసం సీమాంధ్ర ప్రజలకన్నా వినిపించాలనే కోరిక కలుగుతోంది.....ఎందుచేతో.....  

1, ఆగస్టు 2013, గురువారం

సత్తెమ్మ

సత్తెమ్మ నల్లగా ఉంటుంది. నగలుండవు. సైట్ లోకి వచ్చేటప్పటికి నెత్తిమీద తట్ట తోనో ...నీళ్ళు మోస్తున్న బిందెతోనో దర్శనమిస్తుంది. వాళ్ళాయన వెదుళ్ళు కొట్టుకొచ్చి  బుట్టలు లాంటివి అల్లుతూ ఉంటాడు.నాలుగు సంవత్సరాలుగా ఎప్పుడూ పని మానడం చూడ లేదు. మా ప్రాజెక్ట్ ప్రారంభ దస లో ఉండగా ఒక సారి కొత్తగా కట్టిన బ్రిడ్జ్ దగ్గరకి వెళ్ళేసరికి అక్కడ కాంక్రీట్ తడపవలసిన మనిషి కనబదక పొయ్యేసరికి అక్కడుండే సూపర్వైజర్ ని అడిగాను. 
 
" అయ్యో ఎంత మాట సార్...ఇప్పటివరకూ ఇక్కడే ఉండాలి " అతగాడి మాట పూర్తవాకుండానే తను గబా గబా వూరిలోనుండి వస్తోంది. అదే మొదటి సారి సత్తెమ్మను చూడడం.

"ఎక్కడికి పొయ్యావ్...సార్ నన్ను తిడుతున్నారు..." ఇంకా కేకలెయ్య బోతున్న సూపర్వైజర్ ను సున్నితంగా వారించాను. నెమ్మదిగా తనకర్ధమయ్యే రీతిలో కాంక్రీట్ కు క్యూరింగ్  ఎంత అవసరమో చెప్పాను.

 "ఎక్కడికీ ఎల్లనేదు బాబూ...పొద్దున్నొక సారి తడిపేసి ..అబ్బాయికి ఫీజుకి డబ్బులు తక్కువైతే సర్దడానికి వెళ్ళాను"

అప్పుడే తెలిసింది తనది ఒక షెడ్యూల్ తెగ అని...వాళ్ళబ్బాయి ఇంజర్నీరింగ్ డిప్లొమా చదువుతున్నాడని.


ఆ తరువాత కొద్ది రోజులకే వాళ్ళమ్మాయి గౌరిని కూడా కాంక్రీట్ మోస్తూ చూసాను. అప్పటికే ఆ అమ్మాయి ఇంటర్ పూర్తి చేసింది. సెలవులు కాబట్టి పని లోకి వచ్చింది.మామిడి తోటలు తప్ప మరేమీ పంటలు లేని ప్రాంతం వలననుకుంటా పని చేయడానికి దొరికిన చాన్స్ ను అక్కడి పిల్లలు వదులుకునే వారు కాదు. 


నాకు తెలిసున్నంత వరకూ తను మరలా ఆ పని అప్పజెప్పినప్పుడు  బద్దకించ లేదు. ఆ తరువాత మా రీచ్ లో ఒక పెద్ద బ్రిడ్జ్ వర్క్  దగ్గర పని చేయడం మొదలు పెట్టింది. వాళ్ళాయన అక్కడే వాచ్మెన్  గా చేరాడు. వర్క్ జరిగేటప్పుడు నీటిని సగం బ్రిడ్జ్ లోకి మళ్ళిస్తాం కాబట్టి రెండో పక్క వీళ్ళు  గుడిసె వేసుకుని ఉండేవారు. అప్పటికే మా అమ్మాయి ఇంజినీరింగ్  లో ఉంది.తను సెలవులకి వస్తుందంటే చాలు ఏదో ఒకటి ఇవ్వాలని తాపత్రయ పడుతూనే ఉండేది. దాంట్లో తేగలు...సపోటాలు....చాలా సార్లు మామిడి కాయలు ఉండేవి.

ప్రాజెక్ట్ ప్రారంభమయ్యి 2 సంవత్సరాలు గడిచిన తరువాత అనుకుంటా ఒక రోజు సడన్ గా
"బాబూ అమ్మాయికి పెళ్ళి చేసేద్దామనుకుంటున్నాం " అని చెప్పింది.

అప్పటికి వాళ్ళమ్మాయి గౌరి డిగ్రీ 1వ సంవత్సరంలో ఉంది.
 
"నీకు మతి గానీ పోయిందా శుభ్రంగా రెండేళ్ళాగితే దాని ఉద్యోగం అది చేసుకుంటూ నిన్ను కూడా చక్కగా చూసుకుంటుంది అలాంటి వెధవాలోచనలు మానెయ్..."చనువుగా కసిరేసాను.

పక్కనే వాళ్ళాయన బుట్టలల్లుతున్నాడు.స్పీడ్ గా కదులుతున్న అతడి వేళ్ళు చూస్తూ కూర్చున్నాను. బుట్ట తయరవ్వగానే ఒక సారి చుట్టూ తిప్పి చూసి తృప్తిగా తల పంకించాడు.డబ్బు తప్ప వేరే ఏదీ సంతృప్తి ఇవ్వదు అనేది కేవలం అపోహ మాత్రమే అనేదానికి వీళ్ళంతా ఉదాహరణులుగా కనిపిస్తారు. ఉదయాన్నే సైట్ కు వెళ్ళడం కోసం డ్రసప్ అయ్యి మెట్లు దిగి సెల్లార్ లోకి వచ్చేటప్పుడు తనే ఉతికి ఇస్త్రీ చేసిన బట్టల వంక ఒకలాంటి ఆనందంతో చూస్తాడు ..అక్కడే ఇస్త్రీ చేసుకుంటున్న మా అప్పారావు. టూ వీలర్ రోడ్ మీదకు వచ్చే సరికి ఎదురుగానే ఉన్న హైర్ కటింగ్  సెలూన్ లో పని హేసే కుర్రడు ఒక సారి నా జుట్టు వైపు చూసి తృప్తి పడతాడు....తను వేసిన కటింగ్ బాగానే ఉందనిపించి. కొత్త ట్రాక్ కోసం సర్వే చేస్తున్నప్పుడు సిగ్నల్ పడక ఆగిన గూడ్స్ ట్రైన్ వెనకాల ఉన్న గార్డ్ పెట్టెలో ఉన్న గార్డ్ ని పలకరించినప్పుడు "మనిద్దరం ఒకే కుటుంబంలో సభ్యులమన్నట్లు" గా అతడి పలకరింపు ...ఇవన్నీ అనందాన్నిచే విషయాలే.



ఆరు నెలల క్రితం సత్తెమ్మ మరలా బాధగా మా ఆఫీస్ కు వచ్చింది.

" అమ్మాయి పెళ్ళికి మహూర్తం పెట్టేసాం సార్"

తిట్టాను.

"మా కులపోళ్ళతో పడలేం సార్....అబ్బాయి మా మేనల్లుడే...బండి కొనుక్కోడానికి 60000 రూపాయలు   కూడా ఇచ్చేసాం"

ఆశ్చర్య  పోవడం నా వంతయ్యింది. పగలంతా ఎండలో వానలో కష్టపడే తను....కాబోయే అల్లుడి కోసం 60000....

కానీ పూర్తి అనార్గనైజ్డ్ రంగం లో ఉండే వీళ్ళు ముసలి తనం లో వచ్చే ఇబ్బందుల్ని దృష్టిలో పెట్టుకోరా .....

పెల్ళికి వెళ్ళి తనకు పనికి వస్తాయన్నట్లుగా కొన్ని నోట్లు కవర్లో పెట్టి గిఫ్ట్ గా ఇచ్చాను.

నాలుగు రోజుల తరువాత ఒక సంచీ తెచ్చి సైట్ ఆఫీస్ లో పెట్టి వెళ్ళేటప్పుడు దీనిని మరిచి పోకండి బాబూ"

ఇంటికి వచ్చిన తరువాత సంచిలోనివన్నీ చూసి మా శ్రీమతి నోరు వెళ్ళ బెట్టింది. 9 అంగుళాల వ్యాసంతో ఉన్న పంచదార మిఠాయి ఉండ...అరిసెల దొంతర...ఇంకా ఏవేవో...

"నీకేమన్నా...మతి పోయిందా సత్తెమ్మా...." అంటూ ఆ తరువాత రోజు కోప్పడ్డాను.

" మీరందరి లాంటి  వోరు కాదు సారూ.....మా లాంటోళ్ళతో మాట్లాడతారు...ఆ ట్రాక్టర్ డ్రైవర్ తో మాట్లాడతారు....అల్ల దూళ్ళు కాసుకునే కుర్రాడితో మాట్లాడతారు.."

అవును ఐతే ...ఇవన్నీ నాకు ఆనందం కలిగించే విషయాలే....దీంట్లో నా గొప్పదనం ఏముందో నాకర్ధం కాలేదు. అదే మాట సత్తెమ్మతో కూడా చెప్పాను.

"బంగారం...చీరలు....మీలో ఉండాల్సిన  మృదుత్వాన్ని...మానవత్వాన్ని చంపేస్తున్నయ్" అని నా శ్రీమతికి చాలా సార్లు చెబుతాను కానీ నాది సరైన ప్రయత్నం కాదని అనిపిస్తూనే ఉంటుంది. కేవలం చీరలు..బంగారాల గురించి మాత్రమే కొనసాగించే బాంధవ్యాలు వీళ్ళకే మాత్రం తృప్తి ఇస్తుందో నాకైతే అర్ధం కాదు. వీళ్ళలో చాలా మంది పదివేల రూపాయల టాక్స్   నుండి రక్షించబడినందుకు 1116 రూపాయలు దేవుడికి సమర్పించుకుంటారు. ఉత్తుత్తినే సంవత్సరాల తరబడి మాట్లాడుకోరు. ఒకళ్ళనొకళ్ళు అసహ్యించు కొంటూ కూడా ప్రతి దినం మాట్లాడుకుంటారు. ఇటువంటి వాతావరణంలో పెరుగుతున్న పిల్లల మానసిక ఆరోగ్యం సవ్యంగా ఎలా ఉండగలదు?

కాంక్రీట్ పనులలవుతున్నప్పుడు మా దగ్గర పని చేసే ఆడవాళ్ళు కూడా కోడిపుంజుల్లా దెబ్బలాడుకుంటారు.కానీ అది అక్కడితో చెల్లు. మరునాడంతా మామూలే. ఎందుకంటే నాకనిపించే కారణం ఒక్కటే ...వాళ్ళు ఆశ పడడానికి...పొగొట్టు కొనడానికి వాళ్ళెవరి దగ్గరా ఏమీ ఉండదు.
సత్తెమ్మ నల్లగా ఉంటుంది. నగలుండవు. సైట్ లోకి వచ్చేటప్పటికి నెత్తిమీద తట్ట తోనో ...నీళ్ళు మోస్తున్న బిందెతోనో దర్శనమిస్తుంది. వాళ్ళాయన వెదుళ్ళు కొట్టుకొచ్చి  బుట్టలు లాంటివి అల్లుతూ ఉంటాడు.నాలుగు సంవత్సరాలుగా ఎప్పుడూ పని మానడం చూడ లేదు. మా ప్రాజెక్ట్ ప్రారంభ దస లో ఉండగా ఒక సారి కొత్తగా కట్టిన బ్రిడ్జ్ దగ్గరకి వెళ్ళేసరికి అక్కడ కాంక్రీట్ తడపవలసిన మనిషి కనబదక పొయ్యేసరికి అక్కడుండే సూపర్వైజర్ ని అడిగాను.  
" అయ్యో ఎంత మాట సార్...ఇప్పటివరకూ ఇక్కడే ఉండాలి " అతగాడి మాట పూర్తవాకుండానే తను గబా గబా వూరిలోనుండి వస్తోంది. అదే మొదటి సారి సత్తెమ్మను చూడడం.
"ఎక్కడికి పొయ్యావ్...సార్ నన్ను తిడుతున్నారు..." ఇంకా కేకలెయ్య బోతున్న సూపర్వైజర్ ను సున్నితంగా వారించాను. నెమ్మదిగా తనకర్ధమయ్యే రీతిలో కాంక్రీట్ కు క్యూరింగ్  ఎంత అవసరమో చెప్పాను.
"ఎక్కడికీ ఎల్లనేదు బాబూ...పొద్దున్నొక సారి తడిపేసి ..అబ్బాయికి ఫీజుకి డబ్బులు తక్కువైతే సర్దడానికి వెళ్ళాను"
అప్పుడే తెలిసింది తనది ఒక షెడ్యూల్ తెగ అని...వాళ్ళబ్బాయి ఇంజర్నీరింగ్ డిప్లొమా చదువుతున్నాడని.
ఆ తరువాత కొద్ది రోజులకే వాళ్ళమ్మాయి గౌరిని కూడా కాంక్రీట్ మోస్తూ చూసాను. అప్పటికే ఆ అమ్మాయి ఇంటర్ పూర్తి చేసింది. సెలవులు కాబట్టి పని లోకి వచ్చింది.మామిడి తోటలు తప్ప మరేమీ పంటలు లేని ప్రాంతం వలననుకుంటా పని చేయడానికి దొరికిన చాన్స్ ను అక్కడి పిల్లలు వదులుకునే వారు కాదు. 

అలాగే ఇంకొక సారి కూడా మాతో పాటు ప్రయాణం చేస్తున్న స్కూల్ టీచర్ ఒకావిడ ట్రైన్లోనే మామిడికాయలమ్ముతున్న అమ్మాయిని తొమ్మిదో తరగతిలో మార్కులెన్నని అడగడం చూసి ఆశ్చర్య  పొయ్యాను.

 నాకు తెలిసున్నంత వరకూ తను మరలా ఆ పని అప్పజెప్పినప్పుడు  బద్దకించ లేదు. ఆ తరువాత మా రీచ్ లో ఒక పెద్ద బ్రిడ్జ్ వర్క్  దగ్గర పని చేయడం మొదలు పెట్టింది. వాళ్ళాయన అక్కడే వాచ్మెన్  గా చేరాడు. వర్క్ జరిగేటప్పుడు నీటిని సగం బ్రిడ్జ్ లోకి మళ్ళిస్తాం కాబట్టి రెండో పక్క వీళ్ళు  గుడిసె వేసుకుని ఉండేవారు. అప్పటికే మా అమ్మాయి ఇంజినీరింగ్  లో ఉంది.తను సెలవులకి వస్తుందంటే చాలు ఏదో ఒకటి ఇవ్వాలని తాపత్రయ పడుతూనే ఉండేది. దాంట్లో తేగలు...సపోటాలు....చాలా సార్లు మామిడి కాయలు ఉండేవి.
. 
ప్రాజెక్ట్ ప్రారంభమయ్యి 2 సంవత్సరాలు గడిచిన తరువాత అనుకుంటా ఒక రోజు సడన్ గా
"బాబూ అమ్మాయికి పెళ్ళి చేసేద్దామనుకుంటున్నాం " అని చెప్పింది.

అప్పటికి వాళ్ళమ్మాయి గౌరి డిగ్రీ 1వ సంవత్సరంలో ఉంది. 
"నీకు మతి గానీ పోయిందా శుభ్రంగా రెండేళ్ళాగితే దాని ఉద్యోగం అది చేసుకుంటూ నిన్ను కూడా చక్కగా చూసుకుంటుంది అలాంటి వెధవాలోచనలు మానెయ్..."చనువుగా కసిరేసాను.
పక్కనే వాళ్ళాయన బుట్టలల్లుతున్నాడు.స్పీడ్ గా కదులుతున్న అతడి వేళ్ళు చూస్తూ కూర్చున్నాను. బుట్ట తయరవ్వగానే ఒక సారి చుట్టూ తిప్పి చూసి తృప్తిగా తల పంకించాడు.డబ్బు తప్ప వేరే ఏదీ సంతృప్తి ఇవ్వదు అనేది కేవలం అపోహ మాత్రమే అనేదానికి వీళ్ళంతా ఉదాహరణులుగా కనిపిస్తారు. ఉదయాన్నే సైట్ కు వెళ్ళడం కోసం డ్రసప్ అయ్యి మెట్లు దిగి సెల్లార్ లోకి వచ్చేటప్పుడు తనే ఉతికి ఇస్త్రీ చేసిన బట్టల వంక ఒకలాంటి ఆనందంతో చూస్తాడు ..అక్కడే ఇస్త్రీ చేసుకుంటున్న మా అప్పారావు. టూ వీలర్ రోడ్ మీదకు వచ్చే సరికి ఎదురుగానే ఉన్న హైర్ కటింగ్  సెలూన్ లో పని హేసే కుర్రడు ఒక సారి నా జుట్టు వైపు చూసి తృప్తి పడతాడు....తను వేసిన కటింగ్ బాగానే ఉందనిపించి. కొత్త ట్రాక్ కోసం సర్వే చేస్తున్నప్పుడు సిగ్నల్ పడక ఆగిన గూడ్స్ ట్రైన్ వెనకాల ఉన్న గార్డ్ పెట్టెలో ఉన్న గార్డ్ ని పలకరించినప్పుడు "మనిద్దరం ఒకే కుటుంబంలో సభ్యులమన్నట్లు" గా అతడి పలకరింపు ...ఇవన్నీ అనందాన్నిచే విషయాలే.
ఆరు నెలల క్రితం సత్తెమ్మ మరలా బాధగా మా ఆఫీస్ కు వచ్చింది.
" అమ్మాయి పెళ్ళికి మహూర్తం పెట్టేసాం సార్"
తిట్టాను.
"మా కులపోళ్ళతో పడలేం సార్....అబ్బాయి మా మేనల్లుడే...బండి కొనుక్కోడానికి 60000 రూపాయలు   కూడా ఇచ్చేసాం"
 ఆశ్చర్య  పోవడం నా వంతయ్యింది. పగలంతా ఎండలో వానలో కష్టపడే తను....కాబోయే అల్లుడి కోసం 60000....
కానీ పూర్తి అనార్గనైజ్డ్ రంగం లో ఉండే వీళ్ళు ముసలి తనం లో వచ్చే ఇబ్బందుల్ని దృష్టిలో పెట్టుకోరా .....
పెల్ళికి వెళ్ళి తనకు పనికి వస్తాయన్నట్లుగా కొన్ని నోట్లు కవర్లో పెట్టి గిఫ్ట్ గా ఇచ్చాను.
నాలుగు రోజుల తరువాత ఒక సంచీ తెచ్చి సైట్ ఆఫీస్ లో పెట్టి వెళ్ళేటప్పుడు దీనిని మరిచి పోకండి బాబూ"
ఇంటికి వచ్చిన తరువాత సంచిలోనివన్నీ చూసి మా శ్రీమతి నోరు వెళ్ళ బెట్టింది. 9 అంగుళాల వ్యాసంతో ఉన్న పంచదార మిఠాయి ఉండ...అరిసెల దొంతర...ఇంకా ఏవేవో...
"నీకేమన్నా...మతి పోయిందా సత్తెమ్మా...." అంటూ ఆ తరువాత రోజు కోప్పడ్డాను.
" మీరందరి లాంటి వోరు కాదు సారూ.....మా లాంటోళ్ళతో మాట్లాడతారు...ఆ ట్రాక్టర్ డ్రైవర్ తో మాట్లాడతారు....అల్ల దూళ్ళు కాసుకునే కుర్రాడితో మాట్లాడతారు.."
అవును ఐతే ...ఇవన్నీ నాకు ఆనందం కలిగించే విషయాలే....దీంట్లో నా గొప్పదనం ఏముందో నాకర్ధం కాలేదు. అదే మాట సత్తెమ్మతో కూడా చెప్పాను.
"బంగారం...చీరలు....మీలో ఉండాల్సిన మృదుత్వాన్ని...మానవత్వాన్ని చంపేస్తున్నయ్" అని నా శ్రీమతికి చాలా సార్లు చెబుతాను కానీ నాది సరైన ప్రయత్నం కాదని అనిపిస్తూనే ఉంటుంది. కేవలం చీరలు..బంగారాల గురించి మాత్రమే కొనసాగించే బాంధవ్యాలు వీళ్ళకే మాత్రం తృప్తి ఇస్తుందో నాకైతే అర్ధం కాదు. వీళ్ళలో చాలా మంది పదివేల రూపాయల టాక్స్ నుండి రక్షించబడినందుకు 1116 రూపాయలు దేవుడికి సమర్పించుకుంటారు. ఉత్తుత్తినే సంవత్సరాల తరబడి మాట్లాడుకోరు. ఒకళ్ళనొకళ్ళు అసహ్యించు కొంటూ కూడా ప్రతి దినం మాట్లాడుకుంటారు. ఇటువంటి వాతావరణంలో పెరుగుతున్న పిల్లల మానసిక ఆరోగ్యం సవ్యంగా ఎలా ఉండగలదు?
కాంక్రీట్ పనులలవుతున్నప్పుడు మా దగ్గర పని చేసే ఆడవాళ్ళు కూడా కోడిపుంజుల్లా దెబ్బలాడుకుంటారు.కానీ అది అక్కడితో చెల్లు. మరునాడంతా మామూలే. ఎందుకంటే నాకనిపించే కారణం ఒక్కటే ...వాళ్ళు ఆశ పడడానికి...పొగొట్టు కొనడానికి వాళ్ళెవరి దగ్గరా ఏమీ ఉండదు.

10, జులై 2013, బుధవారం

చిత్తగించవలెను



ఇద్దరూ ప్రమాద కారులే....ఇద్దరూ క్రూరులే....ఇద్దరి వల్లా దేశ భద్రతకు సమాజ భద్రతకు ప్రమాదమే......ఐనా చిన్న  పోలికల పట్టిక

 


టెర్రరిస్ట్
ఆర్ధిక నేరగాడు
ఇతడు తను నమ్మిన దాని కోసం మరణిస్తాడు
తను ..తన వాళ్ళు సుఖంగా ఉండడానికి మాత్రమే ఎంతటి నేరమైనా చేస్తాడు
ఇతడి ఆవేశం ప్రేరేపితం
అంతా తన స్వార్ధం కోసమే కాబట్టి చాలా ప్లాన్ డ్ గానూ ముందస్తు జాగ్రత్తతోనూ ఉంటాడు
నమ్మినదాని కోసం  చావడానికి ఎప్పుడూ సిద్దంగా ఉంటాడు
తన స్వార్దం మాత్రమే తన సిద్దాంతం. వ్యవస్తను నట్టేట ముంచి 60-70 బెడ్ రూం ల భవంతుల్లో ఉంటారు.
ఏదో ఒక సిద్దాంతాన్ని అనుసరిస్తాడు.
తన సుఖమే..స్వార్ధమే  ఏ నేరానికైనా మూలం
క్రూరత్వం స్పష్టంగా పైకి కనబడుతుంది. కాబట్టి నటించే అవకాశం ఉండదు.
మేకవన్నె పులులు. అందుకనే త్వరగా ఫాక్షనిజం నుండి దీనికి మారుతున్నారు.
బాధితులు గుర్తించబడతారు కాబట్టి  శిక్షించడం సుళువు.
నిర్దిష్టమైన బాధితులు ఉండరు ...మొత్తం ఆర్ధిక వ్యవస్థే నెమ్మదిగా భ్రష్టు పట్టి పోయి మొత్తం అందరికీ ఒక్క సారే చీకటై పోతుంది. ఆ సమయానికి వీళ్ళు హాపీ గా విలాసవంతమైన దేశాల్లో ఉంటారు.
సాధారణంగా  ఏ రాజకీయ పార్టీ కూడా బహిరంగంగా సపోర్ట్ చేసే ధైర్యం చేయదు.
వీళ్ళు చాలా వరకూ ఏదో ఒక రాజకీయ పార్టీల అండదండలతొనే ఉంటారు. కనిమొళి   మరలా రాజ్య సభకు ఎన్నిక కావడానికి ఏదీ అడ్డు రాలేదు.
నేరం  చాలా త్వరగా ఋజువవుతుంది కాబట్టి   త్వరగా శిక్షించబడతాడు.
నేరాన్ని ఋజువు చేయడానికి కొన్ని వేల డాక్యుమెంట్స్ ని పరీక్షించాలి కాబట్టి శిక్ష  వేయడానికి చాలా సమయం పడుతుంది. అందువలనే ఇంచుమించు ఆర్ధిక నేరానికి శిక్ష  పడ్డ రాజకీయ వాది భారత దేశం లో లేడు.
నేరం స్పష్టంగా పైకి కనబడుతుంది కాబట్టి అందరి చేతా అసహ్యించుకోబడతాడు.
యేనాటికి కూడా ఆర్ధిక నేరాల తీవ్రత...దాని ప్రభావం విద్యావంతులే చాలా తేలికగా తీసుకుంటున్నారు.అందువలనే కసబ్ సిక్ష కోసం ఆవేశపడినంతగా కుంభకోణాల నిందితుల శిక్షల కోసం వూరేగింపులు కనబడవు.

7, జులై 2013, ఆదివారం

.ఓ మహర్షీ ..ఓ మహాత్మా.........

    నా చిన్నప్పుడు మా నాన్న గారు వీరవరం అనే గ్రామంలో మేష్టారి గా పని
చేస్తున్నప్పుడు ఆయన పక్క గ్రామమైన కడియం లో  తన స్నేహితుల  దగ్గరకు వెళ్ళినప్పుడుల్లా నన్ను కూడా తన సైకిల్ మీద కూర్చోపెట్టుకుని తీసుకుని వెళ్ళేవారు.కానీ వూరి ప్రారంభంలోనే ఉన్న లైబ్రరీ  లో నన్ను వదిలి వెళ్ళేవారు.ఆ విధంగా నాకు పుస్తకాలతో  స్నేహం ప్రారంభమయ్యింది. అదెలా పరిణమించిందంటే దొరికిన ప్రతి పుస్తకాన్నీ నమిలెయ్యడమే.. సరిగ్గా  తెలిసీ తెలియని వయసు లోనే నాకు మా తాతయ్య గారి ఇంట్లో ఒక పాత సినిమా పత్రిక దొరికింది. బహుశా దాని పేరూ అదే కావొచ్చు వేరే  ఏదైనా కూడా కావొచ్చు....కానీ దానిలో ఒక సమీక్ష కొనసాగింపు ఉంది. బహుశా  దానికి ముందు సంచికలో "పాండవ వనవాసం"  సినిమాలో అరణ్యవాసానికి  వెళ్తున్న సన్నివేశంలో  భీముని పాత్ర ధారి ఐన రామా రావు గారి నడక మీద  సునీత గారనే ఆవిడ దుమ్మెత్తి పోసారు.(అది వాస్తవమేనని ఇప్పుడు కూడా ఆ సినిమా చూస్తే అర్ధం అవుతుంది).ఇది నాకు అక్షరాలు  చదవడం వచ్చిన కొత్తలో చదివిన పుస్తకం.ఆ తరువాత సంచికలో ఆమె మీద చాలా మంది విమర్శలు గుప్పిస్తూ ఆ సినిమా సాధించిన బాక్సాఫీస్ విజయాన్ని  ప్రస్తావించారు. కానీ అప్పటికే మన వాళ్ళకు నిజాలను అంగీకరించగల సంస్కారం కంటే వెర్రితలలు వేసే వీరాభిమానం పెరిగి పోయి ఉండొచ్చు. నేను చదివిన సంచికలో ఆమె (సునీత గారు) ఒక్కటే సమాధానం ఇచ్చారు. అదే సంవత్సరంలో రిలీజ్ ఐన "సత్య హరిశ్చంద్ర" పెద్దగా విజయం సాధించక పోవచ్చు అంత మాత్రం చేత ఆ సినిమా బాగా లేదని అనలేమంటూ ఒక్క విషయం మాత్రం గట్టిగా చెప్పారు. అదేమంటే పాండవ వనవాసం సినిమా ని పొగడడం మాత్రం దిగజారుతున్న కళా ప్రమాణాలకు నిదర్సనమని. 


    కానీ నిజాయితీగా ఆలోచిస్తే ఒక్క విషయం అర్ధం అవుతుంది....ప్రమాణాలు పడిపోలేదు సమాజంలో ఉన్నాయి కానీ వాటిమీద మీడియా అనే మబ్బు కమ్మేసింది.1992 వరకూ టీ.వీ లో ఒక్క చానల్ మాత్రమే ఉన్నప్పుడు ప్రోగ్రాంస్ మీద లెక్క లేనన్ని జోక్స్ ఉండేవి. దానిలో కొంత వాస్తవం ఉండొచ్చు. కానీ చిరస్మరణీయమైన సీరియల్స్ ఆ కాలంలో వచ్చినన్ని ఇప్పుడు అన్ని చానళ్ళు కలిపి చూసినా రావడం లేదు.నాకు గుర్తున్నంత వరకు 1992 లొ ప్రైవేట్ చానళ్ళు ప్రారంభమయ్యాయి.ముఖ్యంగా "యీ'  టీవీ స్టార్ట్ కాగానే చాలా మంది తెలుగు ప్రేక్షకులు యేవేవో వూహించుకున్నారు. అభ్యుదయ రచయితలు కూడా చాలామంది వెళ్ళారని చెప్పుకునే వారు. కానీ గోడకు కొట్టిన బంతుల్లా వెళ్ళిన వాళ్ళు వెళ్ళినట్లు వెనక్కు రావడానికి ఎంతో సమయం పట్ట లేదు.ఆ తరువాత పొడి పొడి మాటలు కూడా ఈ  టీవీ ద్వారా మహా కవిత్వంగా ప్రాచుర్యం పొందడానికి ఎంతో సమయం పట్ట లేదు.ఒక విధంగా చానల్ ఒకటి చేతిలో ఉంటే చాలు తిమ్మిని
బమ్మి చేయొచ్చన్న తెలివి తేటలను ప్రత్యర్ధులకి నేర్పింది శ్రీ రామోజీ రావు గారేనేమో..అలా మొదలైన తెలుగు మీడియా ప్రస్థానం మరింత లోతుల్లోకి దిగజారుతూనే ఉంది. న్యూస్ రిపోర్ట్ చేసే వారి మీద న్యూస్ తయారు చేసే వారి ఆధిపత్యం నడుస్తోంది.నిజాలను ప్రజలకు చెప్పే కంటే తాము చెప్పవలసిన దానికే మసి బూసి మారేడు కాయ చేసి యానిమేషన్ టెక్నిక్లతో  అసలు విషయాన్ని  మరుగున  పడేటట్లు చేస్తున్నారు.
    మనకు భ్రష్టు  పడుతున్న రెండు రంగాలు ఉన్నాయి. (వేరు కుళ్ళుతున్నప్పుడు కాండాలు ..కొమ్మలూ కుళ్ళడం  చాలా సహజం). దేన్నీ విడివిడిగా చూడలేం. ఒక రంగం భ్రష్టు పడుతున్నప్పుడు అదే రంగం సమాజానికి మార్గదర్శిగా   పనిచేసే  రోజులనాటి  విషయాలు పదే పదే చూపించడం ద్వారా కనీసం యీ తరాలకు కొంత మార్గ నిర్దేశకత్వం చేయడం జరుగుతుంది.మన పూర్వీకులు యెన్నెన్ని త్యాగాలు చేస్తే మనం యీనాడు యీ స్థితిలో  ఉన్నామో యీ తరాలకు చెప్ప వలసిన అవసరం లేదా....? పాఠకుల  సంఖ్య తగ్గి ప్రేక్షకుల సంఖ్య పెరుగుతున్నప్పుడు ఆ బాధ్యత మీడియా మీద ఉంటుంది. కానీ వారు పాటిస్తున్న విలువలకు ఉదాహరణ ఒకటి చెబుతాను. హైదరాబాద్ లో నగర శివార్లలో ఒక అమ్మాయి హత్యకు గురయ్యింది. చానల్ వాళ్ళందరూ చేరారు. పోలీస్ వారి చుట్టూ చేరారు. వాస్తవాలు కారణాల గురించి అడుగుతున్నారు. అంత వరకూ బాగానే ఉంది. మామ్మూలు ప్రశ్నలు అడిగితే టీ.ఆర్.పీ రేటింగ్ ఎందుకు పెరుగుతుంది? ఒక రిపోర్టర్ మరింత ఉత్సాహంగా అక్కడున్న పోలీస్ ఇన్స్పెక్టర్ ని " యీ హత్య జరగక ముందు యీ అమ్మాయి మీద అత్యాచారం లాంటిది జరిగి ఉంటుందని భావిస్తున్నారా...?" అని అడిగింది. దిగజారుడుకు ఇంతకంటే నిదర్శనం  అవసరం లేదనుకుంటున్నాను.
   
    45 సంవత్సరాల క్రితం నాటి ఆ విమర్శ యీ నాటికీ నాకు గుర్తుండి పోడానికి ఇప్పుడు వేరే కారణాలు చెప్పనక్కర లేదు.ఆనాటికే సూపర్   స్టార్ ఐన రామా రావు గారి నటన లో లోపాలను ఒక్క విమర్శకురాలు రాస్తే  ఒక చిన్న సినిమా పత్రిక ప్రచురించింది. దాని మీద చర్చ నడిచింది. కానీ ఇన్ని చానల్లలో అనేక చర్చలు జరుగుతున్నాయి....ఫలితం ఏమిటంటే మొత్తం సమాజంలో సిద్దాంతాలంటూ  ఏమీ లేవని ప్రజలు భావించుకునే స్థితికి దిగ జార్చారు.

"నీవెందుకు అలా వర్రీ ఐపోతావు...వ్యాపారం కోసం పెట్టుకున్న వాడు వాడి ప్రయోజనాలు చూసుకుంటాడు...అది సహజం కూడా. నీవు చెబుతున్న సినిమాలకు అవార్డ్ లు ఇస్తే ఆ చానళ్ళ టీ.ఆర్.పీ రేటింగ్ ఎక్కడి కెళ్తుందో నీకేమైనా తెలుసా..." ఒక రోజు మా మూర్తి నా మీద గయ్యి మన్నాడు.

"వాళ్ళిష్టం   వచ్చింది ప్రచారం చేసుకోమను మూర్తీ కానీ అదే ఆదర్శమన్నట్లు మాత్రం చెప్పవద్దను..... వాతావరణానికి హాని కలిగించేదేదీ వాడని ఆర్చిడ్ హోటల్ ను బ్రోతల్ పనులు కూడా నిరాటంకంగా చేయనిచ్చే హోటల్ ను ఒకే గాటన కట్టేస్తే .....ఏ విలువలూ  నేర్పకుండా కేవలం గారాబంతో పెంచి ...ఆ తరువాత పుటుక్కున ఏ ఫేస్ బుక్ లోనో పరిచయమైన వాడిని పెళ్ళి చెసెసుకుంటుంటే తలిదండ్రులు లబో దిబో మంటున్నారు. అప్పుడు కూడా విలువలు నేర్పని విషయాన్ని పరిగణన లోనికి తీసుకోలేక పోతున్నారు. ప్రేమకు కూడా ఒక పునాది ఉంటుంది. గాలిలో దానిని నిలబెట్టలేము. మనం పాటించే విలువలే దానికి పునాదిగా పనిచేస్తాయి. ఇదే సూత్రం సమాజానికి కూడా వర్తిస్తుంది. పోలీస్ డ్యూటీ దొంగని పట్టడం...అలాగే అది పేపర్ కావచ్చు ...చానల్ కావచ్చు ...కానీ ఓవరాల్ గా దానినుండి ఎక్కువగా ఆశించేది మాత్రం కాస్తో కూస్తో మార్గ దర్శకత్వమే.

    పల్లెలతో సహితంగా రోడ్లకడ్డంగా పందిళ్ళు వేసి "డాన్స్ బేబీ డాన్స్ " ప్రోగ్రాం లు పెట్టగలుగుతున్నారంటే అది మీడియా చలవేనంటే కాదనే వాళ్ళుండరేమో....రోడ్ల మీద డాన్స్ వేయాలంటే "జయ భేరి", "విప్రనారాయణ" పాటలు పనికి రావు కదా....ప్రజలు ఆదరించడమన్నది ఒక్కటే ఎప్పుడూ గీటు రాయి గా పనికి రాదు. యీ తరహా ప్రోగ్రాంస్ అన్నీ ప్రమోట్ చేసే వాళ్ళంతా
ప్రభుత్వం తరపునుండి అభ్యతరాలు లేక పోతే ఇంకా నీచాతి నీచమైన వ్యాపారాలు కూడా చేయడానికి వెనుకాడరేమో అనిపిస్తుంది.ఎందుకంటే వీళ్ళంతా పనిగట్టుకుని విలువలు ధ్వంసం చేస్తున్నారు.

    రూపాయి విలువ పడిపోడానికీ .....పేదవాడి జీవితానికీ సంబందం ఏమిటి...ఆర్ధిక నేరాగాళ్ళు క్రీం  మొత్తం మింగేస్తూ ..మెతుకులు విసిరి పేదలను....ఆర్ధిక వ్యవస్థనూ ఎలా భ్రష్టు పట్టిస్తున్నారు..లాంటి విషయాల కంటే  కొన్ని చిన్న చిన్న ముఠాలకు సంబందించిన  సినిమాల ఆడియో ఫంక్షన్ లు...విజయోత్సవాలు....నాగార్జున గారి గురించి అక్కినేని నాగేస్వర రావు గారి పొగడ్తలు...నాగ చైతన్య గురించి నాగార్జున గారి పొగడ్తలు ...అలాగే పేరు పేరునా చెప్పక పోయినప్పటికీ మిగిలిన సినిమాల కుటుంబాల వారు వారి వారి వారసుల గురించి చెప్పుకునే గొప్పలు.....వీటితో నిండి పోతోంది  చానళ్ళ టైం ......

    సమాజంలో ఉంటున్న ప్రతి వారికీ సుఖంగా బ్రతకాలనే కోరిక సహజం. కానీ దాని కోసం యేమి చేయాలో కూడా స్పష్టత కావాలి కదా... మనకు సినిమాల ఆడియో ఫంక్షన్ లు ముఖ్యమా.....మన పిల్లలకు ఉద్యోగాలు ముఖ్యమా... ఉద్యోగాలు ముఖ్యం అయినప్పుడు
అవెందుకు రావడం లేదు....రావాలంటే పారిశ్రామిక అభివృద్ది కావాలి...కావడం లేదంటే కారణాలు ఏమిటి....మనం కడుతున్న టాక్స్ లు ఎక్కడికి వెళుతున్నాయి. కాగ్ రిపోర్ట్ ప్రకారం ఒక్క జల యజ్ఞం ప్రాజెక్ట్ లోనే 22000కోట్ల ప్రజా ధనం వృధా అయ్యింది.దీనికి కారణం ఎవెరు? కొన్ని విషయాల గురించి అనవసరమైన వాదోపవాదాలు అనవసరం.అలాగే  యీ.డీ.  డిపార్ట్మెంట్ కొన్ని కోట్ల  రూపాయలను రికవర్ చేసింది.అది ఖరారైన వార్తే కదా... దాని మీద వాదోప వాదాలు ఎందుకు. అది ప్రచారం చేసి వదిలేయడానికి బదులు దాని మీద స్టూడియోలలో గంటల తరబడి చర్చలు ఎందుకు..?  ప్రజలను తప్పు దోవ పట్టించడానికి తప్ప.

    ఇప్పుడున్న మీడియా మీద ప్రజలకున్న అభిప్రాయం తెలియాలంటే నాకెదురైన ఒక యదార్ధ ఘటనను ఇక్కడ చెప్పాలి. మా కాంట్రాక్టర్స్ దగ్గర ఇంజనీర్ గా పనిచేస్తున్న అమ్మాయి ఆత్మ హత్య చేసుకుందని ఉదయాన్నే ఫోన్ వచ్చి ఆ వూరు పరిగెట్టాం. అది విజయనగరానికి ఆనుకుని వున్న చిన్న పల్లెటూరు.అయినప్పటికీ త్వరగానే చేరాం.అప్పటికే శవాన్ని తీసుకెళ్ళి కాల్చేసారు.
పెద్దవాళ్ళను కలిసి కారణాలు.అడిగాము. కడుపునొప్పితో చనిపోయిందన్నారు.ఎందుకో మాకు నమ్మ బుద్ది కాక ఆ అమ్మాయి కుటంబీకులని తరచి తరచి అడిగాం.ఆ అమ్మాయి బాబాయ్ అనుకుంటా మమ్మలని పక్కకు తీసుకెళ్ళాడు.

"సార్ మీరంతా ఆ అమ్మాయిని మీలో ఒకరిగా చూసుకున్నారు.మీ దగ్గర అబద్దం ఆడడం మహా పాపం.నిజానికి తను ఆత్మ హత్య చేసుకుంది...చానల్ వాళ్ళకు తెలిసి నానా విధంగా ప్రచారం చేస్తారని ఉదయాన్నే శవాన్ని తీసుకెళ్ళి పోయాం సార్..మీలో ఒకమ్మాయిని కడసారి చూసే అవకాశం లేకుండా చేసాం.యేమీ అనుకోకండి సార్" అంటూ బావురు మన్నాడు.

యీ విషయం ఒక వార్తగా ప్రచారం చేయడంలో తప్పేమీ లేదు...నేను మొదట్లో చెప్పినట్లు యే న్యూస్ ఐటం లేనప్పుడు ఇటువంటి సంఘటనల ఆధారంగా న్యూస్ అల్లబడుతోంది.  మన కొంప ముంచుతున్న విషయాల పట్ల నిర్లిప్తత యేర్పడేటట్లు చేయడం లో కూడా మీడియా తన వంతు పాత్ర తను చక్కగా పోషిస్తోంది. ఒక టెర్రరిస్ట్ తుపాకీ లోని బుల్లెట్ల వలన కొంత మంది అప్పటికప్పుడు చనిపోతారు. ఆ వార్త ప్రచారం చేయడంలో ఉన్న శ్రద్ద ఆర్ధిక నేరగాళ్ళ గురించి ఆ నేరాల ఫలితాల గురించి ఉండదు.ఏక్సిడెంట్ అయ్యి చనిపోడానికి ....కాన్సర్ తో గాని యెయిడ్స్ తో కాని కృశించి  చని పోడానికి ఉన్న తేడా  లాంటిదే ఇది కూడాను. ఆర్ధిక నేరాల వలన సమాజం నెమ్మదిగా నిర్వీర్య మవుతుంది. చని పోతున్నట్లు పేషెంట్ కు అర్ధమయ్యేసరికి కంట్రోల్  అతడి చేతుల్లో లేకుండా పోతుంది.  ఎందుకంటే చాలా వరకూ యీ నేరగాళ్ళంతా  ఏదో ఒక రాజకీయ పార్టీ వారు అయి ఉంటారు. నిజంగా ప్రజలను చైతన్య వంతులను చేసే బాధ్యత మీడియా తీసుకుని ఉంటే 2జీ రాజా తీహార్ జైల్ నుండి చెన్నై రాగానే అంత స్వాగతం లభించి ఉండేది కాదు.అమెరికా లో యీ మద్యే శిక్ష  విధించబడిన రజత్ గుప్తా కేస్ ఒక్క సారి చూడండి. అతడి ప్రాసిక్యూషన్ పట్టిన సమయమెంతో కూడా చూడండి.
               ఇక్కడి డబ్బు విదేశాలకు ప్రయాణం చేసి మరొకరి ద్వారా ఇక్కడి కంపెనీ లలో పెట్టు బడి పెట్టబడిగా మారింది.అంటే ఇది యెన్నెన్నో దారుల్లో ప్రయాణించిందని అర్ధమవుతోంది. కొన్ని దేశాల్లో ఉండే మాఫియా సహకారాలు కూడా దీనికి లభించి ఉండొచ్చు. యీ విషయాల మీద ఎన్ని చానళ్ళు దృష్టి పెడుతున్నాయో తెలియదు.

    ఇక్కడొక చిన్న విషయం నేను గుర్తు చేయదలుచుకున్నాను. ఎన్నెన్నో సమస్యల మీద ఎన్నో కోణాల్లో రాయబడిన సాహిత్యం మనకు ఉంది. వాటిని సీరియల్స్ గా తీసే ఔన్నత్యం మన చానళ్ళకు లేదు కానీ ఒక హిందీ విజయవంతమైన సీరియల్ ని తెలుగులో అనువదించారు. సామాజిక చైతన్యం కొన్ని జీవితాలను యెలా మారుస్తుందో చూపించిన ఆ సీరియల్ చక్కగా విజయవంతమయ్యింది. కాబట్టి ఇక్కడ అర్ధం చేసుకోవలసింది ఏమిటంటే ప్రేక్షకుల చైతన్యం కంటే చానళ్ళ వాళ్ళ స్థాయి చాలా తక్కువని.

    మా మూర్తికి అన్నీ విచిత్రమైన సందేహాలొస్తాయని ఇంతకు ముందు విన్నవించుకున్నాను.
" మన రూల్స్ కాస్త రిలాక్స్ చేసి కసబ్ కు కూడా చానల్ ...పత్రిక పెట్టుకునే చాన్సిచ్చి చూడవలిసింది బాస్....అలాగే అతడి కుటుంబ సభ్యులను కూడా పాదయాత్రలకు అనుమతిస్తే పాపం వాళ్ళు కూడా మా వాడు చాలా అమాయుకుడు కోర్ట్ లే అన్యాయంగా శిక్ష  విధించింది అని  ప్రచారం చేసుకుంటుంటే కొత్తగా పదవుల్లోకి రావాలనుకునే వాళ్ళు వాళ్ళకు స్వాగతం పలుకుతూ ఫ్లెక్సీలు తగిల్స్తుంటే పిచ్చి వెధవల్లా మనం చూస్తూ ఉండేవాళ్ళం కదా.....  " అంటుంటాడు 
                  యీ క్రింది లింక్ లోని ఆర్టికల్ చదివితే మూర్తి ఏమంటాడో...



http://www.mediacrooks.com/2012/01/medias-mask-of-morality.html#.UdmW4q54g3t