ఇక్కడొక ముఖ్యమైన ఆలోచించే రేకిత్తెంచే విషయం ఏమిటంటే ఎవరో ఒకరు మిస్ అయినంత మాత్రాన ఒక గొప్ప స్పూర్తి ఎందుకు ఆగిపూయిందనేది ఇప్పుడు చూద్దాం.
నిజం చెప్పాలంటే నాకు “ లగాన్ ' చూసిన తరువాత కొన్ని విషయాలు అర్ధం అయ్యాయి . మేము ఆ రోజుల్లో కేవలం మా కులం లో ఉన్న కుర్రాళ్ళతోనే టీం తయారు చేసుకోన్నాం. రైతాంగ కుటుంబాలకు చెందిన వీళ్ళు డబ్బు పెట్టుబడి పెట్టి ఆటలు ఆడే కల్చర్ కు ఎక్కువగా అలవాటు బడలెదు. నేను అప్పటికే జాబ్ లో ఉన్నాను కాబట్టి కొంత పెట్టుబడి పెడుతూ ఉండేవాడిని
ఆ తరువాతి కాలంలో నేను గమనించిందేమిటంటే గ్రామీణ ప్రాంతాల్లో ఆర్దిక వనరులు తక్కువ కాబట్టి తక్కువ ఖర్చు తో కూడుకున్న ఆటలే ఎక్కువ కాలం మనగలుగుతాయి . కబడ్డీ ,balbadmintan లు అందుకే గ్రామాల్లో చాలాకాలం ఆడారు .
ముత్యాల ముగ్గు సినిమా లో ముళ్ళపూడి వారు రావు గోపాల రావు ద్వారా మంచి సామెత ఒకటి చెప్పించారు . “వెనకటికొకడికి దేవుడు ప్రత్యక్షమై నీకేం కావాలో కోరుకోమంటే ….మా మేనమామ చెవులో వెంట్రుకలు మోలిపిచ్చు ….మిగిలింది నేను చూసు కుంటా నన్నాడట”. ఇది ఎందుకు చెప్పవలసి వచ్చిందంటే పంతోనిమిది వందల ఎనభై రెండు లో మనకు కలర్ టీవి ప్రసారాలు మొదలయ్యాయి . గ్రామీణ భారతంలోకి వస్తు వినిమయ కల్చర్ కి యిది తలుపులు తెరిచిందనవచ్చు . దాని ఫలితంగానే సమిష్టి కృషి తో గెలిచే ఆటలకు నెమ్మదిగా కాలం చెల్లిపోయింది . యువతరం ఇంట్లో కూర్చుని ఆనందించ గలిగే అవకాశాలు పెరిగాయి . పైగా క్రికెట్ బాల్ ఖర్చుకు ఐదు రూపాయలు ఇవ్వడానికి వొప్పుకోని కుటుంబ పెద్దలు టీవి సెట్స్ కొనడానికి అభ్యంతరం పెట్ట లెదు . టీవి లు ఇళ్ళల్లోకి వచ్చాయి . మనిషి బయటకు రావడం మానేసాడు .సమాజమ్మీద టీవీల ద్వారా కొత్త కల్చర్ పట్టు సాధించింది . అలా నాటబడిన విత్తనాల తాలూకు చెట్లు ఇప్పుడు కాయలు కాస్తున్నాయి.. వాటినుండి వస్తున్న దుర్వాసనకు మనమే ముక్కులు మూసుకుంటున్నాం .
